Op maandag 10 november moesten we ons om 8.30 uur melden voor een geplande keizersnee. ’s Ochtends zat het verkeer (inclusief serieus álle verkeerslichten) tegen, waardoor we net op tijd op de kraamafdeling aankwamen. We mochten meteen naar onze kamer en daar werd uitgelegd wat er precies ging gebeuren. Er werd een hartfilmpje gemaakt van de baby en tegelijkertijd werd er een echo gemaakt, om te kijken of ze nog steeds in een stuit lag. Dat bleek zo te zijn, en toen drong het pas tot me door dat we echt die dag een kind zouden krijgen. Daarvoor kon ik het me nog moeilijk voorstellen, maar nu werd het wel wat echter.