Ik voelde me al een tijdje zo nu en dan misselijk, vooral ’s nachts en ’s ochtends. Ik heb toen nog geen moment gedacht dat het door mijn zwangerschap zou kunnen komen, want ik was gewoon ongesteld geweest. Ik snapte niet wat het kon zijn, want normaal ben ik nooit misselijk. Aangezien we bijna gingen trouwen, twijfelde ik of ik de dokter moest bellen, want ik wilde me natuurlijk niet slecht voelen op onze trouwdag en huwelijksreis. Ik besloot voor de zekerheid toch een testje te doen en meteen verschenen daar twee duidelijke strepen op.
Ik was stomverbaasd, maar natuurlijk ook heel erg blij! Mijn vriend was aan het werk, dus ik kon het op dat moment met niemand delen. Ik ging er vanuit dat ik ongeveer vier weken zwanger was, aangezien mijn laatste menstruatie vier weken geleden was. Nog steeds vond ik het vreemd dat ik dan al zolang misselijk was. Zou het nou door de zwangerschap komen, of is het toch iets anders? Even dacht ik dat ik misschien langer was, maar daar geloofde ik toch niet zo in.
’s Middags ging ik de stad in om een babypakje te kopen, zodat ik het op die manier aan mijn vriend kon vertellen. Hij kwam thuis en ik zei dat ik iets voor hem had. Hij keek er niet zo goed naar, dus hij had het niet meteen, maar toen het kwartje eenmaal viel, was hij heel blij.
Natuurlijk zijn de eerste drie maanden erg spannend en het duurde nog maar een paar weken voordat we gingen trouwen, dus we besloten ons eerst daarop te richten. We spraken af dat we de eerste echo na onze vakantie zouden plannen en als dan alles goed zou zijn, zouden we het onze familie vertellen.
Het was best moeilijk om het geheim te houden, zeker als er een wijntje werd gedronken. Ik kon bijvoorbeeld niks drinken op mijn vrijgezellenfeest en op onze bruiloft, waardoor sommige mensen al wel een vermoeden hadden. Mijn zusje heeft me meerdere keren gevraagd of ik zwanger was, maar ik bleef het ontkennen.
Op vakantie viel me op dat mijn buik echt opgezet was, maar dat kan met acht weken zwangerschap toch nog helemaal niet? Ik ging er vanuit dat het mijn darmen waren, maar het ging maar niet over. Daarnaast had ik zo nu en dan bandenpijn (pijn onderaan je buik, in de banden waar je baarmoeder aanhangt), maar daar was het ook nog wel erg vroeg voor.
De dinsdag na onze vakantie, op 20 mei, hadden we de eerste echo. De verloskundige vroeg wanneer mijn laatste menstruatie was en aan de hand daarvan dacht zij ook dat we ongeveer negen weken zwanger zouden zijn. Ze maakte een echo en meteen zagen de foetus! We zagen het hartje kloppen en voorzichtig zei de verloskundige dat ze dacht dat we wel ietsje verder waren dan negen weken. Ze heeft het kindje opgemeten en we bleken al veertien weken zwanger te zijn!
Hierdoor vielen veel dingen op hun plaats, zoals de misselijkheid, mijn opgezette buik en de bandenpijn. Mijn menstruatie is waarschijnlijk een innestelingsbloeding geweest. Opeens waren we bijna vijf weken verder en daar waren we natuurlijk erg blij mee! We waren de eerste drie maanden al door en we konden het onze familie gaan vertellen.
Iedereen reageerde echt heel leuk en na onze familie, mochten ook onze vrienden het weten. Ook van hen kregen ze alleen maar leuke reacties! Daarna mocht het op Facebook en natuurlijk op mijn blog, waar ik ook weer ontzettende lieve reacties kreeg. Ik vind het ontzettend leuk dat iedereen het nu weet en jullie zullen regelmatig wat artikelen over mijn zwangerschap lezen, maar het zal geen zwangerschapsblog worden.
