Ik heb even getwijfeld of ik hier wel een artikel over wilde schrijven, omdat het herstel na een keizersnede natuurlijk per persoon verschilt. Via Instagram kreeg ik meerdere keren de vraag of ik hier wat over wilde vertellen en daarom besloot ik het toch te doen. Inmiddels is het ruim 3 weken geleden dat Nomi via een keizersnee werd geboren en ik ben dus nog niet volledig hersteld, maar ik zal jullie vertellen hoe het tot nu toe is gegaan.

De eerste dag
Op de dag van de keizersnee lag ik nog aan het infuus en ik had een katheter, dus ik kon niet uit bed. Dit mocht trouwens ook niet, dus het was heel fijn dat Bart continu bij me was, om voor Nomi te zorgen. Natuurlijk wilde ik haar zelf ook graag uit bed halen en haar luiers verschonen, maar dat zat er nog even niet in. De pijn viel me de eerste dag mee, alleen als ik bijvoorbeeld anders wilde gaan liggen, was dat best pijnlijk.

De tweede dag
De ochtend na de keizersnee werden de katheter en het infuus verwijderd en ik mocht gaan douchen. De eerste keer uit bed gaan was best eng, maar de verpleegster hielp me hierbij. Het voelde niet prettig, vooral het gaan zitten en opstaan deed pijn. Toen ik eenmaal stond, viel het wel mee. Lopen ging ook redelijk en ik vond het heerlijk om te kunnen douchen. Wel zittend, trouwens. Door mijn bloedverlies durfde ik het niet aan om te blijven staan, flauwvallen leek me niet zo’n goed idee.
Nu ik uit bed kon, kon ik ook wat meer voor Nomi doen. Ik verschoonde haar, deed haar kleertjes aan en ik kon haar uit bed halen. Het ging nog niet makkelijk, maar het begin was er.

De derde dag
Het verschil met de tweede dag was echt enorm! Ik kon redelijk makkelijk mijn bed uit, alleen als ik mijn buikspieren moest gebruiken, deed het pijn. Ik ben zelf gaan douchen en ik was het ziekenhuisbed zat, dus ik zat regelmatig gewoon op een stoel. Daarnaast kon ik eigenlijk alles doen met Nomi, dus toen Bart een paar uurtjes weg was, had ik geen hulp nodig van de verpleegkundige. Het voelde heel fijn om echt zelf voor haar te kunnen zorgen.
Wat niet zo fijn was, was dat de borstvoeding nog niet goed op gang kwam. Dit heeft ook te maken met de keizersnee, want bij een natuurlijke bevalling komen er hormonen vrij die ervoor zorgen dat de borstvoeding op gang komt. Bij een keizersnee duurt dit vaak wat langer en daardoor was Nomi iets teveel afgevallen. Nomi heeft een keer kunstvoeding gekregen en daarnaast begon ik met kolven, zodat de borstvoeding wat sneller op gang kwam. Het geven van borstvoeding voelde de eerste dagen nog niet echt prettig trouwens, door de hormonen kreeg ik tijdens het voeden naweeën, die vooral de eerste en tweede dag soms behoorlijk veel pijn deden.

De vierde dag
De borstvoeding begon goed op gang te komen, Nomi was 50 gram aangekomen en dat betekende dat we naar huis mochten! Ik moest met een rolstoel naar de auto, maar ik denk dat ik ook best had kunnen lopen. Ik had verwacht dat de rit naar huis pijnlijk zou zijn, maar dit was absoluut niet zo.
Thuis zat ik vooral op de bank, ik had er geen behoefte aan om in bed te gaan liggen. Ik vond het wel moeilijk om rust te nemen en ik was geneigd om meteen veel te doen, maar volgens de kraamverzorgster was dat niet de bedoeling.

De rest van de eerste week
De pijn werd steeds minder en op de zesde dag voelde ik eigenlijk geen pijn meer. Wel merkte ik dat ik snel moe was, als ik iets had gedaan, kon ik dat goed merken. Ik probeerde regelmatig even te gaan liggen, maar vaak vergat ik dat.

De tweede week
In de tweede week na de keizersnee voelde ik me hersteld, maar dat kon natuurlijk nog niet. Als ik een klein stukje met Nomi had gelopen, stond het zweet op mijn voorhoofd, maar het was wel heel fijn om even buiten te zijn geweest. Nou weet ik natuurlijk niet of dat door de operatie komt, of door de bloedarmoede.
Met mijn wond ging het even niet helemaal goed. In het ziekenhuis was me al verteld dat ik regelmatig helemaal plat op mijn rug moest gaan liggen, zodat de wond goed kon genezen. Dit vergat ik telkens en mijn wond begon een beetje open te gaan. Na een paar dagen was hij gelukkig weer dicht, maar de verpleegkundige had dus wel gelijk.

Na een keizersnee mag je 6 weken niet autorijden, en dat vind ik best lastig. Ik moet binnenkort bijvoorbeeld voor het eerst met Nomi naar het consultatiebureau en ik heb een nacontrole in het ziekenhuis, waar ik dus niet alleen naartoe kan. Gelukkig bood mijn moeder meteen aan om mee te gaan, maar hierdoor ben je best afhankelijk van anderen.

Voor mijn gevoel ben ik inmiddels helemaal hersteld, maar het schijnt dat dat nog niet kan. In het ziekenhuis werd me verteld dat een keizersnee valt onder de ‘zware buikoperaties’ en dat je het niet moet onderschatten. Dat doe ik soms misschien wel een beetje, maar ik denk dat dat ook komt doordat mijn herstel erg snel gaat.

Gerelateerde artikelen:
– Mijn bevallingsverhaal
– Nomi’s eerste week
– Welkom, lieve kleine Nomi