Nomi begon al vrij vroeg te peuterpuberen, maar Lenn blijkt er ook wat van te kunnen! Beide kinderen kwamen rond de leeftijd van anderhalf in deze fase. Heel vaak ‘nee’ zeggen, vreselijk boos kunnen worden, zichzelf op de grond gooien als ze hun zin niet krijgen… Vandaag vertel ik je hoe het er hier in huis aan toe gaat met twee peuterpubers.
Nomi is vrij snel bang. Zelfs als ze de Teletubbies aan het kijken is, rent ze wel eens naar me toe omdat ze het eng vindt. Laatst hadden ze het op de peuterspeelzaal gehad over de Paashaas, en ze kwam thuis met wat vragen. Want zo’n groot konijn, wat bij haar op school zou komen, dat vond ze toch maar niks.
Tijdens Lenns middagslaapje ben ik vaak even aan het bloggen. Soms gaat Nomi ook even naar bed, maar ze blijft ook regelmatig beneden. Ze weet dat ik dan even aan het werk ben en dat vindt ze prima. Zij gaat dan vaak even knutselen of tv kijken. De laatste tijd wil ze steeds meer weten over wat dat bloggen nou precies is. Toen ik het aan haar uitlegde, vroeg ze of ze ook een keertje mocht bloggen. Zij vertelde wat ik moest typen, en dat leverde dit blogje op.
Vorig jaar schreef ik een heel enthousiast artikel over een basisschool waar ik Nomi graag naartoe wilde laten gaan. Het is een Dalton school en daar was ik erg positief over. Ik had een goed gevoel bij de school en ik had mijn keuze al zo ongeveer gemaakt. Later begon ik te twijfelen, omdat de school niet echt in de buurt is. En is dat wel zo handig?
Laatst was onze post verkeerd bezorgd. Ik kreeg een berichtje van de buurman, die zo’n 100 meter verder woont. Ik zei tegen Nomi dat we daar even naartoe zouden lopen om het op te halen. ‘Nee wil ik niet’, was haar reactie. ‘Dan moet je maar thuis blijven.’ ‘Oké!’.