Tijdens het intakegesprek op de peuterspeelzaal werd me vertelt dat het soms de eerste dag heel goed gaat, en de tweede dag wat minder. Kindjes weten dan dat hun moeder echt weggaat en soms zijn ze het daar niet zo mee eens. Toen Nomi donderdag voor de tweede keer ging wennen op de peuterspeelzaal bereidde ik me voor op een hysterisch huilend meisje, want dan kon het alleen maar meevallen.
Maandag was het zover, we hadden een intake op de peuterspeelzaal. Van tevoren werd me verteld dat Nomi tijdens het intakegesprek op de groep zou blijven en als het goed ging, mocht ze de rest van de ochtend blijven. Ik had Nomi uitgelegd dat ze naar ‘school’ (want dat kent ze van haar nicht) ging, dus ze wist een beetje wat er zou gaan gebeuren.
Toen Nomi 5 maand was gingen we voor het eerst met haar babyzwemmen. Ze vond het best fijn, maar ik merkte dat het toch wat meer op iets oudere kinderen gericht was. Vervolgens zijn we een hele tijd niet meer geweest en een tijdje later begon ze bang te worden voor water. Douchen vond ze niks en in bad gaan was ook geen hobby meer van haar. Daarom besloten we het babyzwemmen weer op te pakken.
‘Nomi, weet je dat je volgende maand naar de peuterspeelzaal gaat? Daar ga je spelen met andere kindjes.’ ‘Kindjes?’ ‘Ja daar zijn allemaal andere kindjes’. ‘Kindjes Duplo?’ Nomi is nog steeds onder de indruk van Lego World en omdat ze Lego niet kende en Duplo wel, noemt ze het Duplo. ‘Nee niet zoveel kindjes als bij de Duplo.’
Het begon een paar weken geleden, net voor Nomi’s tweede verjaardag. ‘Mama die mooi!’, riep ze toen ze zag dat ik oorbellen in had. Vervolgens was ze heel geïnteresseerd in oorbellen, het viel haar telkens op dat andere mensen ze ook hadden.