Gastartikel – Nooit gedacht dat een vakantie naar Gran Canaria ons gezinsleven zo zou opschudden. Van onverwachte siësta’s tot speeltuinen die pas ‘s avonds tot leven komen: het Spaanse ritme is écht anders.

Waarom wij kozen voor Gran Canaria als gezinsbestemming

Je zou denken dat wij vooral voor het strand gingen. Is ook zo, maar er speelde meer mee. Het weer is zó betrouwbaar dat je zonder twijfel slippers inpakt in plaats van laarzen. Daarbij, alles draait daar om gezinnen. Restaurants met kinderstoelen, overal pleintjes. En eerlijk, de vakantie naar Gran Canaria was sneller geboekt dan gedacht – tickets vielen mee, vliegtijd was net lang genoeg voor de tablet en wat dutjes.

Toen we uit het vliegtuig stapten, voelde je meteen die andere sfeer. Alsof niemand ooit haast heeft. Zelfs bij het bagagebandje stonden we tussen Spaanse families die hun kinderen geen seconde uit het oog verloren. Maar niemand mopperde, niemand drong voor. Eerst dacht ik: zal wel vakantie-modus zijn. Maar dat is dus gewoon hoe het daar is.

Voor vertrek hadden we ons voorgenomen alles een beetje los te laten. Toch printte ik stiekem een lijstje met openingstijden van musea en wat markten. Niet wetende dat zo’n schema, laten we zeggen, totaal niet werkt als je eenmaal opgaat in het Spaanse ritme.

Onze eerste siësta: van gefrustreerde peuter tot onverwachte rust

Na een ochtend vol strand en zonnebrand, wilden we ijs. Je raadt het al: alles dicht. De hele boulevard leek uitgestorven. Zelfs de katten lagen slapend tussen de stoelen. Onze peuter begreep er niks van. “Waarom is alles dicht?” probeerde ze voor de derde keer.

We legden haar uit dat Spanjaarden rond deze tijd even pauzeren. Eerst vond ik het irritant. Je wil iets ondernemen en ineens lijkt het leven stil te staan. Maar goed, als je niet tegen de muren wilt oplopen, kun je maar beter meedoen.

Dus gingen we terug naar het appartement, gordijnen dicht. Iedereen een boekje, zelfs mijn man (die normaal niet stil kán zitten) lag op bed te staren naar het plafond. De kinderen dutten uiteindelijk toch. En wij? Voor het eerst in maanden voelde alles even rustig en licht. Niemand hoefde iets.

Op zoek naar speeltuinen tijdens het heetst van de dag

Ik dacht: speeltuin zoeken, dan kunnen de kinderen lekker hun energie kwijt. Maar midden op de dag? Geen kind te zien. Speeltoestellen die zo heet waren dat je je handen eraan kon branden. In het begin snapten we er niks van. Wij wél, in onze Hollandse routine, klotsend van het zweet in het zandbakje.

We probeerden schaduw op te zoeken. Parkjes, pleintjes, zelfs een winkelcentrum met een soort glijbaan. Maar het voelde als vechten tegen de natuur. Pas aan het eind van de middag gebeurde het: ineens kwamen overal kinderen vandaan. Tot ver na achten was het druk op de speelplekken.

En toen viel het kwartje. Spaanse ouders zitten op bankjes met koffie, kinderen rennen tot het donker wordt. Overdag gebeurt er eigenlijk niet zoveel, niemand verwacht dat je dan buiten bent. Het voelde eerst een beetje gek, maar stiekem ook logisch. Waarom zou je jezelf kwellen in die hitte?

Avondeten om negen uur: mission impossible of juist een feestje?

Thuis eten we rond zes uur, klaar voor het avondritueel. Daar? Om half acht zitten de terrassen nog vol met mensen die alleen wat drinken. Eten begint pas tegen negen uur. Ik dacht: dit wordt huilen, met slapende kinderen aan tafel.

We pasten het ritme aan. Laat lunchen, een siësta, en ineens was een laat diner wél te doen. De kinderen kregen vooraf wat brood, wij genoten van het uitzicht. En tot mijn verbazing vonden ze het machtig interessant om zo laat nog buiten te zijn.

Het werd een soort uitje op zich. Ze keken hun ogen uit naar alle lampjes, muziek, andere kinderen die ook nog wakker waren. En als ze toch in slaap vielen? Dan schoof ik een stoel tegen het bankje en drapeerde een jas over hun hoofd. Niemand die er raar van opkeek.

Wat het Spaanse ritme ons leerde over loslaten en genieten

De eerste dagen was ik alleen maar bezig met plannen. Wanneer eten we? Wanneer slapen ze? Maar het werkt daar niet. Minder plannen, meer meebewegen met wat er gebeurt. Soms hebben we gewoon picknicklunches gedaan op een bankje, soms lagen we om vier uur ‘s middags met zijn allen in het zwembad.

Er kwamen momenten van onverwachte rust. Niet omdat we het zo hadden bedacht, maar omdat het gewoon zo liep. We maakten wandelingen als het wat koeler was, de kinderen kwamen tot rust, wij ook.

Wat ik niet verwachtte: de kinderen vonden het geweldig, maar wij misschien nog wel meer. Ze pakten het ritme sneller op dan wij. Als het te warm was, speelden ze binnen. En als het weer kon, stonden ze als eerste bij de speeltoestellen.

Onze beste tips voor ouders die het Spaanse ritme willen proberen

Als je het aandurft om het echt over een andere boeg te gooien, zou ik zeggen: laat je schema thuis. Neem iets mee voor binnen (spelletjes, kleurboeken) voor die warme uren. En plan het avondeten gewoon laat, je hoeft echt niet als enige met kinderen om negen uur op het terras te zitten.

Op Gran Canaria zijn opvallend veel kleine speeltuinen, ook in de schaduw. Kijk uit naar pleinen met bomen, of parken met fonteinen. De boulevard in Maspalomas is fijn voor een wandeling na het eten, daar leeft het pas echt in de avond.

En waarom zou ik het aanraden? Omdat je (weer) leert dat vakantie niet draait om zo veel mogelijk doen, maar om samen zijn op het tempo van het land. Het laat je anders kijken naar je eigen routine, en soms neem je daar thuis nog iets van mee ook.