Vorig jaar was Nomi net 2 toen Sinterklaas in Nederland kwam, en ze begreep er nog niet zo heel veel van. De wist wel wie het was, ze was groot fan van Piet, en de cadeautjes waren natuurlijk ook hartstikke leuk. Maar we hoefden nog nergens geheimzinnig over te doen, want ze was nog heerlijk goedgelovig. We trokken lootjes en ik had Bart, en ik kon gewoon cadeautjes voor hem kopen waar Nomi bij was. Dit jaar zal dat toch een beetje anders gaan.
Nu Nomi bijna 3 is, vond ik het echt wel tijd worden om haar speentjes weg te doen. Een tijdje geleden probeerde ik het al eens, maar dat mislukte nogal. Ik vertelde haar voor het middagslaapje dat ze nu groot was en geen speentje meer nodig had. Daar was ze het totaal niet mee eens, en ze heeft net zo lang ‘Speen!’ gegild totdat ze haar speen weer terug had. Daarom besloot ik het deze keer anders aan te pakken.
Dat Nomi gek is op roze en jurkjes is voor degenen die mij al een tijdje volgen waarschijnlijk geen nieuws. Ze is sowieso gek op kleding en toen de postbode dit setje van Quapi kwam brengen, was ze helemaal blij! En ik ook trouwens, want kijk nou hoe schattig het staat!
Ik kan zelf heel goed tegen bloed, prikken, et cetera. Bart ook, en tegen Nomi en Lenn doen we er altijd heel normaal over. Zijn ze gevallen en hebben ze bloed? Dan vertellen we dat dat vanzelf weer over gaat, en dat het niet erg is. Natuurlijk krijgen ze een knuffel en een kus als ze pijn hebben, maar we wilden niet teveel aandacht besteden aan het bloed. Nomi was er nooit bang voor, totdat we met Lenn op het consultatiebureau waren.
Toen Nomi een baby was, heb ik er een tijdje in geloofd; de sprongetjes van ‘Oei, ik groei’. Nomi was over het algemeen een makkelijke baby, maar soms had ze moeilijke periodes. Ik zocht dan op of het een sprongetje kon zijn, en soms bleek dat te kloppen. Nu ik wat meer ervaring heb met het moederschap, begin ik toch sterk te twijfelen aan die sprongetjes.