
Zo nu en dan krijgen mijn kinderen wel eens straf. Niet vaak, want ik wil ze liever niet straffen. Maar soms ben ik zo klaar met hun grote mond of het geruzie, dat ik ze een laatste waarschuwing geef. Soms vertel ik ze meteen wat er gebeurt als ze toch doorgaan (dat ze bijvoorbeeld eerder naar bed moeten) en soms houd ik het bij een laatste waarschuwing. Lenn is dan vaak degene die vraagt ‘wat gebeurt en dan als ik toch doorga?’.



