SAMANTHA VERTELT; IK HAD ANOREXIA

Samantha is op dit moment een gelukkige moeder. Maar ze heeft een jarenlange strijd achter de rug, waarin ze een eetstoornis had. Vandaag vertelt ze haar verhaal.

In mijn verleden heb ik een heleboel meegemaakt. Toen ik op de basisschool zat, heeft mijn moeder het heel erg aan haar
hart gehad. Als zij twee weken later naar de dokter was geweest, was zij er
niet meer geweest. Zij stond ook op een wachtlijst voor een nieuw hart. In die
periode hielp mijn oma mijn moeder met mij en mijn broertje. Gelukkig is mijn
moeder door middel van medicijnen zo goed als weer genezen.Toen ik op de middelbare school kwam, hoorde ik bij de populaire meiden op
school. Vlak voor de zomervakantie kreeg ik ruzie met een van die meiden en
toen de scholen weer waren begonnen, heeft zij veel van die meiden tegen mij
opgezet waardoor ik heel erg gepest ben.

In die zomervakantie was ik bijna 14 jaar. Ik kwam toen in contact met een
jongen waarmee ik had afgesproken. Deze jongen heeft dingen gedaan, die je als
14 jarige nog niet hoort te doen. Ik had een paar weken daarvoor voor het eerst
met een jongen gezoend. En na deze afspraak met die jongen was ik geen maagd
meer. Ik heb dit eigenlijk jaren lang weg gestopt.
In de tweede en derde klas van de middelbare school ben ik dus erg gepest. Met
tegenzin ging ik naar school. Ik heb mij in die periode nooit gelukkig gevoeld en ben toen ook veel
aangekomen. Toen ik 17 jaar oud was, heb ik mijn moeder voor het eerst verteld over wat
er met die jongen is gebeurd. Ik heb hier eerder nooit over kunnen praten. Ik heb toen bij jeugdzorg gelopen
om hier over te praten. Dit was moeilijk maar heeft mij geholpen het te
accepteren. Hierdoor heb ik het schuldgevoel wat ik had van me af kunnen
zetten.

Ik voelde me nog wel ongelukkig, ik heb vaak gedacht om er een einde aan te maken.
Dit heb ik toch nooit gedaan. Maar als ik toen de keuze zou hebben om te
overlijden of verder te leven, zou ik hebben gekozen voor het eerste. Niet veel mensen wisten hier van. Ik kwam over als gelukkig meisje, sociaal,
lang leven de lol. Ik droeg een masker. Maar wanneer ik thuis was en in mijn bed
lag, huilde ik.

Toen ik 21 jaar was kwam mijn oma te overlijden. Zij was als een moeder voor mij.
Deze klap kon ik niet verwerken. Alles van de jaren ervoor had ik opgekropt.
Maar dit was de druppel. Ik kreeg de eerste twee weken na het overlijden geen
hap door mijn keel. Ik had letterlijk een brok in mijn keel. Toen ik na twee
weken zag dat ik was afgevallen, ben ik dit vol gaan houden. Niet met de keuze
om anorexia te kweken. Deze ziekte wordt door veel mensen gezien als
aandachttrekkerij. De aandacht in de media van dunne meiden et cetera. Ik zelf had
dit beeld ook over deze ziekte. Het idee dat deze ziekte een ziekte was om
aandacht te krijgen.

Nu ik dit zelf heb meegemaakt neem ik deze woorden terug. Anorexia is een geestelijke ziekte die je lichamelijk en geestelijk kapot
maakt. Je leeft in een soort van psychose, het is een ziekte die er langzaam insluipt
zonder dat je het door hebt. Pas wanneer het (te) laat is, dringt het tot
je door dat je niet kunt stoppen met niet eten.

Het afvallen begon met letten op mijn eten, steeds minder eten, tot het
intensief sporten, het gebruiken van laxeerpillen en het uitspugen van mijn
eten.

Hoe blij ik was met elke afgevallen kilo. Iedere keer had ik een streefgewicht
in mijn hoofd, wanneer ik dat gewicht haalde was het niet genoeg. Ik moest meer
afvallen. Het enige waarmee ik bezig was met eten. Of eigenlijk niet eten. Ik
dacht aan niets anders. En dat is waar anorexia omgaat. Niet om het afvallen,
maar om het niet hoeven na te denken over andere dingen. De controle over iets
hebben.

Ik kreeg complimenten hoe knap het was dat ik afviel, ik was namelijk iets te
zwaar. Ik woonde die tijd samen met mijn ex vriend. Hij had het niet door want
werkte overdag. Ik werkte zelf ook, maar in de thuiszorg. Ik had ‘s morgens een adres en in de
middag, dus tussen de middag hield ik mijn pauze thuis. Niemand lette op wat
ik deed. Ik sportte 4 a 5 keer per week. Hier deed ik cardio en zorgde ervoor dat
ik rond de 700 a 900 calorieën per dag verbrandde. Calorieën die ik niet eens
binnen kreeg.

‘s Morgens at ik niks, tussen de middag at ik fruit. En ‘s avonds alleen groente en op
het laatst een beetje magere yoghurt. Ik kreeg per dag rond de 300 calorieën
binnen. Als ik meer at, braakte ik dit uit. Ik kon dit zonder geluid, dus
niemand die dit hoorde.

Toen ik zo vermagerd was, vroeg mijn ex waarom ik mij dit zelf aan deed. Hij
snapte het niet. Niemand snapte het. Ik deed niks meer, kwam nergens meer. Ik zonderde mezelf af van alles en iedereen.

Het ging uit met mijn ex, door andere problemen dan anorexia, het liep al heel
lang niet goed tussen ons. Ik ging weer thuis wonen. Mjjn moeder wist zich geen raad. Ze probeerde mij te
laten eten. Ik at, telde de calorieën en als ik boven de 300 calorieën kwam
spuugde ik het weer uit. Geluidloos, onder de douche of in plastic zakjes die
ik later weggooide.

In 8 maanden tijd ben ik van 89 kilo naar 48.5 kg gegaan met een lengte van 175
cm had ik zwaar ondergewicht. Ik werd niet meer ongesteld, mijn haren vielen uit, mn botten kon je tellen, ik
was bleek, had hartkloppingen,kringen onder mijn ogen.

Ik voelde niets meer, voelde me niet ongelukkig of gelukkig. Als iemand zou
zeggen dat hij zou trouwen en zo gelukkig was boeide mij het niet. Net zoals
dat iemand zou zeggen dat hij ongeneeslijk ziek zou zijn. Het boeide me niet.
Alles valt uit, de energie die ik binnen kreeg zie zorgde er voor dat mijn hart
het bleef doen. Al het andere viel uit, zo ook mijn gevoel.

Dat ik nooit ben flauw gevallen is een raadsel! Ik werkte namelijk nog steeds.
Mensen vroegen of ik ziek was, of zeiden het tegen mijn moeder.

Op een avond hoorde ik mijn moeder aan de telefoon  tegen mijn tante
zeggen, dat als dit zo door zou gaan zij mij dood in mijn bed zou vinden. Dit
deed mij wel wat..

Ik zou toen ook beginnen met een nieuwe baan in het nieuwe jaar. Bij mij
draaide de knop op. Ik wist dat dit niet goed was en dat ik hulp nodig had.

Ik maakte een afspraak bij de dokter, en vertelde dat ik niet meer kon eten. Ik
kon het gewoon echt niet. Dan krijg je te horen dat je een eetprobleem hebt,
wat ik diep van binnen wel wist. Met de naam anorexia. Ondanks dat ik wist dat
het niet goed met mij ging, kwam dit hard aan. Alsof ik een klap in mijn
gezicht kreeg.

Ik werd doorverwezen naar een diëtiste. Hier kreeg ik een gesprek. Zij wou mij
behandelen door mij twee keer in de week te laten komen en mij doelen te geven.
Ik gaf meteen aan dat dat mij niet zou lukken. Dat ze mij kon zeggen dat ik dit
en dat moest eten. Maar ik wist dat ik dat niet ging doen. Omdat ik het niet
kon.

Zij verwees mij door naar een kliniek voor eetproblematiek. Ik zou in een
traject komen van drie maanden, om vervolgens voltijd opgenomen te worden. Deze
drie maanden zou ik iedere maandag langs moeten komen.

Ik zat hier met een groep van 8 meiden. Ik dacht nog wat zijn die meiden dun.
Tot we ons allemaal moesten wegen en ons gewicht op het bord moesten schrijven.
Ik woog op één meisje na het lichtst van allemaal!

Ik zag al die dunne meiden, maar van mezelf zag ik het niet. Mijn zelfbeeld was
compleet verkeerd. Als ik nu foto’s van toen zie, schrik ik me dood. En ik kan me zo goed herinneren dat ik mezelf op dat moment zo dik vond
als ik naar de foto keek.

Het was een lange strijd van drie maanden, met doelen. Terugvallen en liegen, liegen
vooral tegen mezelf. Opschrijven dat ik meer at dan dat ik deed, enzovoort. Tussendoor kregen we een gesprek, hierbij zeiden ze wat na dit traject zou
volgen.

Ik wist dat ik mij beter voelde. Maar zij dachten dat ik echt voltijd opgenomen
moest worden. Ik weigerde dit. Ik wilde terug naar de diëtiste/psycholoog om
daar verder te gaan voor 2 keer per week.

Na deze 3 maanden strijd met vallen en opstaan had ik een bmi die voor hun goed
was. Nog steeds te licht voor mijn lengte maar geen ondergewicht meer! ik mocht
mijn behandeling voortzetten naar twee keer per week. Dit heeft nog vijf a zes maanden geduurd.

Ik kreeg antidepresiva wat mij zo geholpen heeft om dat nare ongelukkige
gevoel te verminderen.

Ik zette alles op alles om te genezen. Dit heeft zeker nog drie a vier jaar geduurd. En ik heb nog wel eens dagen gehad
dat ik niets at. Maar daarna at ik weer en bleef zo netjes op gewicht.

Nu ben ik gelukkiger dan ooit! Ik zit niet meer aan de
antidepresiva. Ik heb dit jaar een kindje gekregen. Dit is het mooiste wat
mij is overkomen en geeft mijn leven weer zin! Zonder hem zou ik niet weten of
ik ooit gelukkig had geweest.

Wil jij ook je verhaal vertellen? Stuur dan een mailtje naar malou_beld@live.nl.



Gerelateerde artikelen:

DIONNE VERTELT; MIJN VRIENDIN EN IK VERWACHTEN EEN KINDJE

De meeste mensen raken op een natuurlijke manier zwanger van hun partner. Maar dit gaat niet altijd. Wat nou als je partner ook een vrouw is, hoe raak je dan zwanger? Zelf wist ik nog niet zoveel over dit onderwerp en daarom vond ik het erg leuk dat Dionne aanbood om haar verhaal te vertellen.


Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Dionne, 21 jaar en mijn vriendin Stefanie is bijna 24 jaar. We leerden elkaar kennen in september 2013 via Facebook. Al snel raakten we aan de praat en na een leuk gesprek via Facebook, gingen we Whatsappen. Al snel was er via Whatsapp een klik en snel daarna ontmoeten we elkaar. We woonden tien minuten rijden bij elkaar vandaan, maar we hadden elkaar nog nooit gezien.

Eigenlijk klikte het al meteen en we besloten vaker af te spreken. Dat dat diezelfde avond al zou zijn, hadden we niet verwacht. We zagen elkaar vaker, we deden leuke dingen en op die manier ontstond er eigenlijk een relatie. Over kinderen en samenwonen hadden we het al vrij snel, haar wens om jong moeder te worden was groot, en de mijne ook.

We hoefden niet echt op zoek te gaan naar een donor, want een kennis van ons bood aan om eventueel wel te willen doneren als we dat zouden willen. Het is dus wel echt een bekende van ons, maar hij komt hier verder niet op visite. We hebben nu weinig contact met hem, af en toe een berichtje over hoe het gaat, maar meer ook niet. Dat vindt hij prima zo, en wij ook.

We besloten dat ik het kindje zou gaan dragen. Mijn vriendin heeft een maagverkleining gehad, waardoor het beter was om de eerste twee jaar niet zwanger te raken en daarnaast wist ze niet zo goed of zij wel zwanger zou willen zijn.

En toen, eindelijk, in september 2014, werden we tweede op een eengezinswoning. Wat een geluk dat de eerste het huis niet wilde, we waren door het dolle heen! We hadden op dat moment dus al een tijdje een donor, maar we wilden wachten totdat we ons eigen plekje hadden. Zo gezegd, zo gedaan. We hadden besloten het via ZI (zelf inseminatie) te doen. Geen gesleur met het ziekenhuis, zelf alles inplannen, en we vonden het vooral erg fijn omdat het gedaan werd in onze eigen omgeving. Uiteraard heeft onze bekende donor alle testen gedaan, en staat alles zwart op wit. Onder andere dat hij niet bij ons kan aankloppen omdat hij de biologische vader is, maar wij ook niet bij hem voor alimentatie. Helaas waren de eerste twee pogingen niet raak, al had ik zelf zo het gevoel dat het gelukt zou zijn.

De derde keer, compleet niet verwacht, was de test positief! En dan, dan begint het lange wachten, wat iedere zwangere vrouw waarschijnlijk wel herkent. Wachten op de eerste echo, en wat waren wij blij dat we ons wondertje voor de eerste keer zagen en dat we zijn hartje zagen kloppen, vier weken na de positieve test. Ik ben nu bijna 40 weken zwanger, we zijn uitgerekend op 18 juli 2015 en we verwachten een jongetje. Over zo’n anderhalf a twee jaar zouden we graag opnieuw willen proberen om zwanger te raken. Via dezelfde donor, maar dan zal mijn vriendin het kindje gaan dragen.

Voor mijn gevoel reageren de meeste mensen niet anders dan bij en hetero stel. Sommige mensen moeten wel ‘wennen’ aan het idee dat het kindje biologisch gezien niet van mijn vriendin is, maar voor zover ik weet heeft iedereen zich daarbij neergelegd. Ik kan me ook niet herinneren dat we negatieve reacties hebben gehad. Als mijn vriendin aan mensen vertelt dat haar vriendin bijna is uitgerekend, dus dat we samen een kindje verwachten, moeten de meeste mensen wel even nadenken. Dan moet ze even duidelijk uitleggen dat we een stel zijn, en dat ik ons kindje draag.

Voor nu hopen we dat we ons mannetje snel in onze armen mogen gaan houden.

Wil jij ook je verhaal vertellen? Stuur dan een mailtje naar malou_beld@live.nl.
 
 
 
Gerelateerde artikelen:

RENATE VERTELT; MIJN WENS GING IN VERVULLING: EEN TWEEDE KINDJE

Renate woont samen met haar man in de Betuwe. Zelf is
ze enig kind en ze wilde heel graag een broertje of zusje voor haar dochtertje Elize.
Vandaag vertelt ze het verhaal van de bevalling van haar zoontje Lorenzo, wat
uiteindelijk nog maar net goed is gegaan.

Mijn naam is Renate en ik woon samen met mijn lieve
man in de prachtige Betuwe. In 2011 maakte Elize ons papa en mama en in 2013
verwachtten wij ons tweede wondertje.
Na een fijne zwangerschap, waar ik erg van heb
genoten, ging de uitgerekende datum, een zonnige zondag, ongemerkt voorbij. Ik
had niet verwacht dat onze kleine man op de uitgerekende datum geboren zou
worden, maar toch werden we wel erg nieuwsgierig. Het rommelde al weken, de ene
nacht wat meer dan de andere, maar nog geen serieuze tekenen dat er een
bevalling aan zat te komen. Inmiddels was het lekker lente geworden en het
mooie weer was aangebroken, dus zo erg vond ik het niet. Ik genoot volop van mijn
buik, die lekker doorgroeide en we maakte nog heel veel mooie buikfoto’s.
Tot 3 dagen na de uitgerekende datum. Mijn relaxte
gevoel was weg en ineens bekroop mij een gevoel dat het niet meer goed was, dat
onze zoon langer in mijn buik zou blijven. Ik kon moeilijk uitleggen waarom en
vond dat ik niet zo ongeduldig mocht zijn. De verloskundige, die eigenlijk
normaal wacht met strippen tot 41 weken, ging mee in mijn gevoel en stripte mij
met 40 weken en 3 dagen. Helaas zonder resultaat, 2 dagen later werd er nog een
strippoging gedaan en nogmaals 2 dagen later weer. Elke keer zonder resultaat.
De verloskundige stelde me gerust, die baby komt echt wel… en dat was tenslotte
ook zo.

 

Tot 1 mei… na een nacht vol weeën die niet doorzette
was ik er klaar mee. Ik had héél erg graag spontaan willen bevallen, maar mijn
gevoel dat de baby het niet meer fijn had overheerste. Dit was nergens op
gebaseerd. Volgens de verloskundige kon ik nog prima een paar dagen afwachten
(ik was inmiddels 41 weken en 3 dagen zwanger). En ik betrapte mezelf er weer
op dat ik misschien toch gewoon té ongeduldig was. Even twijfelde ik om toch
weer naar huis te gaan en verder af te wachten, maar het verlangen naar onze
kleine man overheerste. Zelf heb ik geen broers of zussen, mede daardoor was
het voor mij extra bijzonder en een wens die in vervulling zou gaan, om een
broertje voor onze dochter te mogen krijgen…Het plan was uiteindelijk dan toch om (in het ziekenhuis) de vliezen
te breken en dan af te wachten wat er zou gebeuren. In het ziekenhuis
wachtte een hele leuke verrassing op ons, verpleegkundige Bianca werkte
deze ochtend! Zij was ook bij de bevalling van onze dochter Elize en zij
was toen echt een fantastische steun en heeft prachtige
foto’s gemaakt. Het voelde dus goed dat we naar het ziekenhuis waren
gegaan. Nadat de kleine man goedgekeurd was met de CTG, werden rond 8:30 uur mijn vliezen gebroken door
arts assistent Jordy. Een rare gewaarwording, als er geen vruchtwater meer
blijkt te zijn, er kwam dus niks uit na het breken van de vliezen.

Ik moest er even een paar seconde aan wennen, een man aan het
bed, maar er was meteen een klik en we hadden er alle vertrouwen
in, wat deze dag zou gaan brengen. Ik had nog rustig al mijn
‘wensen en eisen’ door kunnen nemen. Bij de bevalling van Elize (ik werd ingeleid met 38 weken vanwege een te hoge
bloeddruk) had ik de hele bevalling alleen op bed de weeën op kunnen
vangen en ik had eigenlijk zo graag willen kunnen douchen en rond kunnen
lopen. Dat mocht nu gelukkig! Direct na het breken van de
vliezen begon het wat te rommelen in mijn buik, maar het
rommelde al een paar weken, dus weinig nieuws. Na een
uur begonnen er serieuze weeën te komen (voor de mama’s die al eens
bevallen zijn. het ‘oh ja, AUW! dit zijn weeën’-gevoel) en tegen 10:00 uur ben ik gaan douchen. Hopelijk
zorgde de warme douche voor wat verlichting. Maar toen ik eenmaal onder
de douche stond, werden de weeën alleen maar veel heftiger en ik had
eigenlijk geen flauw idee hoe je zulke heftige weeën op moest vangen onder
de douche. Ik werd er duizelig van. Verpleegkundige Bianca
was verbaasd (na mijn wensen- en eisenlijstje waar groot bovenaan
stond: IK WIL KUNNEN DOUCHEN), dat ik alweer onder
de douche uit was en weer op bed wilde liggen. Ondanks dat
ik nog geen uur weeën had, vroeg verpleegkundige Bianca of wij
kleertjes wilden pakken, ‘het zou wel eens heel snel nu kunnen gaan’.
We pakten de kleertjes en de verpleegkundige rolde ze om een kruik heen,
zodat ze lekker warm werden.

Om 10:30 uur kwam arts
assistent Jordy weer eens kijken en voelde 5 cm ontsluiting. Een
flinke tegenvaller, zeker omdat ik al met 4 cm ontsluiting
was begonnen. Er werd overlegd en besloten een infuus te
geven met weeënopwekkers. Maar dit wilde ik écht écht niet. De weeën waren
al zo ontzettend heftig, ik wilde echt niet nog meer en pijnlijkere
weeën. Dus ik heb heel duidelijk gemaakt dat er geen infuus ging
komen! Er werd opnieuw overlegd en besloten om het nog een
uurtje aan te kijken, maar dan moest ik na een uur wel minstens
7 cm ontsluiting hebben. Prima, in elk geval geen weeënopwekkers.
Er viel niks meer ‘op te wekken’ vond ik, er waren echt genoeg weeën!

Om 10:45 uur ben ik weer
aan de CTG gelegd en zo konden ze de kleine man weer goed in de gaten
houden. Ik had ondertussen het gevoel dat ik persweeën had, maar dit
kon natuurlijk niet, even daarvoor had ik pas 5 cm
ontsluiting. Dus pufte ik met (ondertussen heel) veel pijn en moeite
verder. De weeënstorm bij Elize’s bevalling was heftig, maar op de één of
andere manier wen je dan wel aan de pijn als de weeën continue aanwezig zijn.
Ik zat tóen helemaal in een roes. Nu niet helaas. Elke minuut zo’n heftige wee,
was eigenlijk nog veel erger… en die gehoopte roes, was ver te zoeken.

Om 11:00 uur vroeg
verpleegkundige Bianca of ik persdrang had. ‘Uuuh ja’, maar dat kon bijna niet
toch? De verpleegkundige ging weg om een verloskundige te halen (arts assistent
Jordy was rustig een andere bevalling gaan doen, mijn bevalling ging immers
toch niet zo snel, dacht hij..)
Ineens zakte de hartslag op de CTG steeds lager. Mijn man is
altijd de rust zelve en als ik ergens over stress, antwoord hij altijd:
‘och zal wel meevallen’, maar zelfs hij zei nu: ‘dit is echt niet goed’ en
daardoor schrok ik toch wel heel erg. Ik kon de CTG niet
zien, omdat het scherm weggedraaid stond, maar de hartslag klonk steeds
lager. Het geluid van een snel rijdende goederentrein veranderde
in een langzaam druppende kraan..  De verpleegkundige kwam
binnenrennen en drukte op de noodknop voor assistentie. Vanaf toen heb ik
eigenlijk weinig bewust meer van de bevalling meegekregen. Er kwamen heel
veel mensen binnen rennen, er werd een infuus geprikt, ik moest anders
gaan liggen en kreeg zuurstof, in de hoop dat de hartslag weer
bij zou komen. Hoe lang dit geduurd heeft en hoeveel mensen er om het bed heen
stonden, heb ik niet eens meegekregen. Gelukkig kwam de hartslag weer terug na
niet al te lange tijd, maar de baby bleef het wel moeilijk houden. Het
moest niet al te lang meer gaan duren nu. Ook werd er nu (pas)
gezien dat het meconiumhoudend vruchtwater was (of de paar druppels
die daar nog van over waren). Je had dus in het vruchtwater gepoept, kleine
man. Dit bij elkaar zorgde er voor dat er twee kinderartsen
gebeld werden om de baby na de bevalling direct op te kunnen vangen. De kinderartsen
kwamen en een nieuwe verloskundige stelde zich voor, verloskundige
Maria. Arts assistent Jordy hebben we nooit meer gezien..
Om 11:20 uur constateerde
de verloskundige volledige ontsluiting. Ik dacht nog even: ‘dat kan niet!’
maar het was echt zo.. In nog geen drie kwartier was ik van 5 cm naar
10 cm ontsluiting gegaan. Vandaar die heftige weeën dus. Meteen tijd
voor actie, want de baby had het niet fijn meer in mijn buik.
Met ondertussen twee kinderartsen op de kamer, mocht ik beginnen
met persen bij de eerst volgende perswee… maar die kwamen dus niet meer.
Door alle schrik van de hartslag had ik helemaal geen weeën meer. Alsnog een
infuus met weeënopwekkers dus, maar hoe hoog deze ook gezet werd, er
volgden geen wee meer. Toch moest de baby er echt uit en er zat niks
anders op dan op eigen kracht te persen. Toen ik de
verloskundige aan iemand iets hoorde vragen met de woorden ‘OK en sectio’ dacht
ik alleen nog maar: ‘NO WAY, JIJ KOMT ER ZO UIT EN NIET VIA EEN KEIZERSNEDE!’
Ondanks de fantastische support van iedereen, had ik echt het
gevoel dat er niks gebeurde en dat deze kleine man er echt niet uit
kwam. ‘Een tweede is er zo uit’, hadden heel veel vriendinnen
tegen me gezegd. ‘Als je eenmaal volledige ontsluiting hebt, 2 persweeën
en hij is er!’… Uiteindelijk heb ik ruim een uur zonder weeën en op eigen
kracht geperst en gebeurde er helaas heel weinig. Ik kon wel huilen na elke
‘perspoging’ wat duurt een uur dan lang zeg!  Gelukkig besloot de
verloskundige een handje te helpen en zette na een verdoving een flinke knip.
Om 12:20 uur werd eindelijk onze PRACHTIGE zoon LORENZO JOHANNES geboren! Ik
mocht hem aanpakken, papa mocht direct de navelstreng doorknippen en in
diezelfde ‘seconde’ werd hij meteen aangepakt door de kinderarts en meegenomen
om na te kijken.Nadat Lorenzo het zo moeilijk had gehad tijdens de bevalling, kwam
hij eigenlijk al snel helemaal bij en scoorde na 5 minuten alsnog een 9
als apgarscore! Onze knappert! Ik kreeg hem terug op mijn buik
en toen kwamen natuurlijk de tranen van geluk en opluchting. Daar
was hij eindelijk! Wat ging er door ons heen? Wat ontzettend
bijzonder om zo’n groot wonder nogmaals mee te mogen maken! We
wisten en voelden meteen, je hoeft bij twee kindjes geen liefde
te verdelen, je hart groeit gewoon met alle liefde mee! Wat een heerlijk
gevoel weer, zo’n klein, lief, glibberig mini mensje op mijn buik! Ik
heb eigenlijk niet eens meegekregen dat er werd gehecht. Onze
prachtige zoon was er, de wereld buiten kleurde helemaal blauw en wat er verder nog gebeurde,
dat deed er niet meer toe.

We kregen beschuit met muisjes en drinken. Nadat we allebei een beetje
bijgekomen waren en Lorenzo lekker gedronken had, is hij gewogen en
aangekleed. Met zijn 53 cm en 3656 gram had hij het dan toch wel goed gehad in
mijn buik! We moesten nog wel even in het ziekenhuis blijven. De
temperatuur van Lorenzo bleef erg laag en de kinderarts wilde hem tegen de
avond nog een keer zien. Maar de uren vlogen voorbij en om 20:00
uur reden we dan met onze prachtige zoon vanuit Nijmegen terug naar huis.
De zon scheen en de wereld zag er nog veel mooier uit met jou
erbij!
Eenmaal thuis kwam de kraamhulp nog voor een paar
uurtjes. Helaas bleef de temperatuur van Lorenzo aan de lage kant. We
hebben hem uitgekleed en lekker op mijn blote buik gelegd. De beste kruik
die er is! Gelukkig klom de temperatuur weer iets omhoog, na een uurtje was hij
36,3 gr. Nog steeds aan de lage kant, maar in overleg met verloskundige is
de kraamhulp uiteindelijk naar huis gegaan. Lorenzo lag warm ingepakt
tussen 2 kruiken in zijn wiegje, met een dikke wollen trui over hem heen
en wij lagen eindelijk in bed. De bevalling zat er
op. Wat een ervaring hebben wij er weer bij!Welkom kleine broer, wát fantastisch dat je er bent!

Helaas is Lorenzo in de kraamweek toch weer opgenomen
in het ziekenhuis. Bijna 42 weken in mijn buik had hem niet heel goed gedaan.
De placenta heeft de laatste dagen slecht gewerkt en hij was flink uitgedroogd.
Gelukkig ging hij in het ziekenhuis zienderogen vooruit, maar de gevolgen van
de moeilijke laatste dagen voor Lorenzo in mijn buik, waren nog lang te zien
aan zijn, helemaal uitgedroogde en kapotte, huid. Wanneer ik nu foto’s terug
zie, krijg ik weer een brok in mijn keel.
Toen we op nacontrole kwamen bij de kinderarts, die ook bij mijn bevalling was,
vertelde zij ons dat hij 12 uur langer in mijn buik niet had
overleefd..  Hier zijn wij heel erg van geschrokken. Waarom is dit
niet naar voren gekomen bij de controles? Na mijn bevalling ben ik hier nog
heel lang mee bezig geweest, maar gelukkig heb ik dit een plekje kunnen geven.
Ik heb hier van geleerd dat ik áltijd naar mijn (moeder)gevoel moet luisteren
en nooit moet twijfelen. Lorenzo heeft zoveel liefde in ons leven gebracht, en
een hele mooie levensles.
Wil jij ook je verhaal vertellen? Stuur dan een mailtje naar malou_beld@live.nl.
 
 
 
Gerelateerde artikelen: