Bijna vijf jaar heb ik het volgehouden om mijn kinderen niet in ons bed te laten slapen. Oké, op een paar kleine uitzonderingen na. Zo ben ik met alle drie wel eens in slaap gevallen tijdens een nachtvoeding en sliepen ze toen ze heel klein waren ’s ochtends nog wel eens eventjes in ons bed verder. Maar echt bewust in ons bed laten slapen? Nee, dat leek me niks en dat zou dan ook echt niet gaan gebeuren…
Een paar weken geleden dacht ik nog dat Lenn nog wel een tijdje ’s middags zou slapen. Hij viel namelijk meestal heel snel in slaap en sliep dan lekker 1 a 2 uurtjes. Dat heeft hij van mij, zo gauw mijn hoofd mijn kussen raakt, val ik in slaap.
Voor de zomervakantie nam ik me voor om Lenn in de vakantie zindelijk te krijgen. Zes weken leek me genoeg tijd om dat waar te maken. Maar waar ik even geen rekening mee had gehouden, was Lenns nogal sterke eigen willetje.
Ik had al een tijdje twijfels over Lenns ogen. Regelmatig zag hij dingen op afstand niet, die Nomi wel zag. Vaak zag ik het zelf dan trouwens ook niet, maar ik zie dan ook vrij slecht op afstand. Dus toen we laatst naar het consultatiebureau gingen voor onder andere de ogentest, vermoedde ik al dat dat niet zo heel goed zou gaan.
Eerst had ik helemaal niet door wat hij bedoelde. Een spook? Hij is de laatste tijd zelf nogal druk met spoken, alles wat hij tegenkomt gooit hij over zichzelf heen en dan roept hij ‘Ik ben een spook!’. Maar even later vroeg hij het nog een keer, en toen wees hij naar een mevrouw die een nikab droeg. En ik schaamde me dood!