‘Mag ik die?’ vraagt Elena terwijl ze naar me toe komt kruipen. ‘Mijn tas?’ ‘Nee die!’ ‘Mijn telefoon?’ ‘Ja!’. We zitten in de wachtkamer bij de kinderarts en Elena begint zich te vervelen. ‘Mama! Kom!’. Ze wil samen door de wachtkamer lopen. ‘Mag ik zien?’ vraagt ze en ze wijst naar de vissen in het aquarium. Even later stelt iemand anders in de wachtkamer de vraag die ik ontzettend vaak hoor; ‘hoe oud is ze?’.
Elena is nu anderhalf, maar ze loopt nog steeds niet. Nomi liep ook nog niet toen ze anderhalf was en dat vond ik nooit een probleem. Bij Elena is het een beetje anders, want als ze zou gaan lopen, zou het een heleboel eczeem schelen! ‘Hè?’, denk je nou misschien. Vandaag vertel ik je er meer over.
Er zijn kindjes die al vrij snel van 7 uur ’s avonds tot 7 uur ’s ochtends slapen, maar dat zijn toch wel uitzonderingen. Nomi en Lenn sliepen vanaf dat ze ongeveer een jaar oud waren het klokje rond, of nou ja, meestal dan. Bij Elena is het een ander verhaal, zij is namelijk nog steeds niet helemaal van haar late fles af, terwijl ze deze maand anderhalf wordt…
Het ene moment zit je nog rustig soep met stokbrood te eten, het volgende moment race je met je man en dreumes naar het ziekenhuis terwijl je achterstevoren in je stoel zit om te kijken of ze nog lucht krijgt. Zo zag onze donderdagavond er vorige week uit.
Als moeder hoop je natuurlijk dat je kinderen het goed met elkaar kunnen vinden, maar het is niet echt realistisch om te denken dat ze nooit ruzie zullen gaan maken. Dat hoort wel een beetje bij de relatie met je broer of zus, denk ik. Hier in huis wordt er ook regelmatig ruzie gemaakt, maar gelukkig hebben ze het ook vaak leuk met elkaar. Vandaag vertel ik jullie wat meer over de band tussen Nomi, Lenn en Elena.