Terwijl ik de bedden aan het verschonen was, waren de kinderen op Elena’s kamer aan het spelen. Opeens hoorde ik *boem* en vervolgens begon Lenn te huilen. Nomi gilde ‘Mama er komt heel veel bloed uit zijn mond!’ Ik keek en ja hoor; een tand door zijn lip. Na een paar tranen, een nat doekje erop en een dikke knuffel ging het wel weer.
In de week voor Hemelvaart heb ik me suf gezocht naar een plekje op een camping met privésanitair. Zoals jullie vast wel weten, zijn de toiletgebouwen op campings nog steeds dicht. Ik heb echt urenlang gezocht, maar ik kon helemaal niks vinden. Ik hoorde van meer mensen dat letterlijke alle plekken met privésanitair vol zaten. Balen natuurlijk, want we hadden wel graag even met de caravan weg willen gaan. En toen ik eenmaal in mijn hoofd had dat ik een weekendje weg wilde, kreeg ik het er ook niet meer uit. Dus dan maar op een andere manier!
Elena is inmiddels 16 maanden. Ze is dus geen baby meer, maar een dreumes. Aangezien ze (ja echt) ons laatste kindje is, zullen we nooit meer een baby hebben. Hoe ik dat vind, vertel ik je vandaag.
Ik vind het erg fijn om zo nu en dan even quality time met Bart te hebben. Een tijdje geleden gingen we samen nog uit eten, maar de laatste tijd was dat natuurlijk niet mogelijk. Dat hoeft niet te betekenen dat we helemaal geen date nights meer hebben, we pakken het nu alleen een beetje anders aan!
Terwijl ik in de tuin zat, waren Nomi en Lenn in de speeltuin aan het spelen. Opeens hoorde ik Lenn roepen; ‘Sommige meisjes hebben ook een piemel!’. Laat ik maar eventjes gaan kijken, dacht ik.