Peuters zijn regelmatig boos. De peuterpuberteit is niet de makkelijkste fase en dat merk ik regelmatig. Elena kan om van alles en nog wat boos worden, maar soms is dat stiekem ook best grappig om te zien. Vandaag deel ik een aantal redenen waarom Elena de laatste tijd boos is geworden!
Maandag was het zover; Elena mocht voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Van tevoren had ik haar natuurlijk al verteld dat ze daar naartoe zou gaan en we keken een paar filmpjes over de peuterspeelzaal. Het leek haar hartstikke leuk, maar ze snapte niet helemaal dat ik dan weer naar huis zou gaan, en dat zij op de peuterspeelzaal zou blijven. Dus ik was erg benieuwd hoe dat zou gaan!
Inmiddels is Elena al een paar weekjes een peuter, en dat is goed te merken. Ze zit vol in de peuterpuberteit, ze weet precies wat ze wel en niet wil en de enige keer dat ik haar nog ‘baby’ mag noemen, is wanneer ze wil spelen dat ze een baby is. Ze lijkt overal een mening over te hebben en ze vindt dat iedereen precies moet doen wat zij zegt. Doet iemand dat niet? Dan wordt ze boos, heel boos! Wat soms frustrerend is, maar ik moet toegeven dat het ook wel grappige momenten oplevert.
Het natuurlijk ouderschap is iets wat ik erg interessant vind. Ik voed mijn kinderen niet volledig op vanuit deze visie, maar bepaalde aspecten gebruik ik zeker. Het scharrelen bijvoorbeeld. Nomi en Lenn zijn echte scharrelkinderen en ik probeer ze lekker veel vrijheid te geven. Zo kunnen ze zelf lekker spelen en ontdekken en daar genieten ze heel erg van!
Als moeder hoop je natuurlijk dat je kinderen het goed met elkaar kunnen vinden, maar het is niet echt realistisch om te denken dat ze nooit ruzie zullen gaan maken. Dat hoort wel een beetje bij de relatie met je broer of zus, denk ik. Hier in huis wordt er ook regelmatig ruzie gemaakt, maar gelukkig hebben ze het ook vaak leuk met elkaar. Vandaag vertel ik jullie wat meer over de band tussen Nomi, Lenn en Elena.