Nomi gelooft inmiddels al twee jaar niet meer in Sinterklaas. Tijdens de intocht van Sinterklaas realiseerde ze zich dat Sinterklaas en de Pieten ‘gewoon verklede mensen’ waren en ze had opeens nog veel meer vragen. Volgens haar klopte het allemaal niet, en ik besloot haar de waarheid maar te vertellen. Inmiddels weet ze al twee jaar hoe het precies zit, maar nu Sinterklaas weer in Nederland is, heeft ze toch opeens een heleboel vragen.
Een tijdje geleden was Nomi ziek en toen ik Lenn naar school wilde brengen, stond ik voor een dilemma. Nomi wilde niet mee naar school en dat snapte ik wel, als je ziek bent wil je liever op de bank blijven liggen. Het liefst wilde ze dat er iemand op haar kwam passen, maar ik kon zo snel geen oppas meer regelen. Wil je even alleen thuisblijven dan? Nomi twijfelde behoorlijk, want dat vond ze eigenlijk wel heel spannend.
De laatste tijd heb ik weer wat leuke uitspraken verzameld van mijn oudste kletskous. Terwijl ze op school een heel rustig meisje is, staat haar mondje thuis niet vaak stil. Dat levert regelmatig leuke uitspraken en vandaag deel ik er een paar met jullie. Lees je mee?
Toen ik laatst door Facebook aan het scrollen was, zag ik een advertentie over een ‘meisjes rok’. En daar vind ik iets van. En niet alleen van de rok, maar sowieso van ‘jongenskleding’ en ‘meisjeskleding’. Of nog erger ‘kleding voor meisjes’ en ‘kleding voor jongens’. Vandaag uit ik mijn frustratie even, dus verder lezen is op eigen risico.
Al wekenlang hadden ze het erover; oorbellen. Ze vonden het ‘niet eerlijk’ dat Nomi wel oorbellen had, en Lenn en Elena niet. Ook Elena was behoorlijk overtuigend, ze probeerde zelfs om Nomi’s oorbellen uit haar oren te trekken omdat zij zelf oorbellen wilde. Ik probeerde haar duidelijk te maken dat dat wel pijn zou doen, maar dat kon haar niks schelen. Ook Lenn wist zeker dat hij oorbellen wilde. Toen Lenn aan Nomi vroeg hoe oud ze was toen ze oorbellen oorbellen kreeg en Nomi hem vertelde dat ze toen 2 jaar was, was Lenn’s reactie ‘Ohhh dat is niet eerlijk! Dan mag ik nu ook oorbellen!’, en daar had hij natuurlijk wel gelijk in. Een paar dagen later stapten we in de auto en reden we naar de juwelier om daar oorbelletjes te laten schieten.