Het ritme van een derde kindje wordt vaak bepaald door de rest van het gezin. Terwijl Nomi als baby zelf haar ritme kon bepalen, is dat bij Elena wel anders. Want zij moet mee naar de peuterspeelzaal, naar de basisschool, naar ballet, naar zwemles, et cetera. Toen ze nog ‘gewoon’ twee slaapjes per dag deed, lukte dat allemaal wel. Maar nu lijkt ze twee slaapjes een beetje te veel van het goede te vinden, en daardoor wordt het allemaal wel een uitdaging!
Mijn peutertje Lenn; ik kan wel een boek vol schrijven over hem. Hij is grappig, ondeugend, luistert nergens naar, trekt volledig zijn eigen plan en hij heeft overal een antwoord op. Dat zorgt regelmatig voor grappige uitspraken en vandaag deel ik er een paar met jullie.
Ik had nooit verwacht dat ik zo vaak zou bloggen over zwemles. Over het plagen, over hoe lang het duurde, over dat het alleen maar slechter ging in plaats van beter en over het overstappen naar een ander zwembad. Half januari begon Nomi met zwemmen bij het andere zwembad. Ik vond het best spannend, want wat het weer niet goed zou gaan? Vandaag klets ik jullie even bij.
Lenn was een huilbaby. Althans, dat vond het consultatiebureau. Ik weet nog dat de verpleegkundige zei dat sommige baby’s ‘gewoon’ veel huilen. Uiteindelijk bleek het allemaal door koemelkallergie te komen, maar het duurde vreselijk lang voordat we dat wisten. Elena is gelukkig helemaal geen moeilijke baby, maar soms merk ik nog wel eens dat het huilen van Lenn zijn sporen wel heeft achtergelaten.
Afgelopen week was het voorjaarsvakantie, dus Nomi en Lenn waren gezellig thuis. En in de vakantie is het natuurlijk tijd om leuke dingen te doen. We gingen naar Monkey Town, we deden een poging om een cake te bakken, we bakten koekjes, Nomi en Lenn gingen met Bart naar De Grote Slijmfilm en daarna hebben ze zelf slijm gemaakt.