Daar is hij dan; mijn bevallingsverhaal. Zoals jullie misschien wel weten, kreeg ik een geplande keizersnede, omdat Nomi en Lenn ook met een keizersnede geboren zijn. Helaas ging het allemaal niet zo goed als we hadden gehoopt, doordat Elena veel vruchtwater in haar longen had en daardoor had ze moeite met ademhalen. Vandaag vertel ik jullie het hele verhaal.
Daar is ze dan! Op 29 januari om 12.48 uur is Elena Maeve geboren! Jullie wisten waarschijnlijk al dat ik een geplande keizersnede zou krijgen, maar de datum hielden we nog even geheim.
Degenen die mij al een tijdje volgen, hebben hier misschien wel eens eerder wat gelezen over wasbare luiers. Toen Lenn ongeveer een halfjaar oud was, zijn we wasbare luiers gaan gebruiken. Dat beviel mij toen heel goed, maar toch zijn we uiteindelijk weer teruggegaan naar wegwerpluiers. Nu ik zwanger ben van ons derde kindje begon ik na te denken of ik deze keer weer wasbare luiers wil gaan gebruiken.
‘Mama moet mijn schoenen aandoen!’ ‘Mama moet mij naar bed brengen!’ Dat soort opmerkingen hoor ik hier regelmatig. En dat terwijl Nomi gek is op haar vader. Als hij aan het werk is zegt ze regelmatig dat ze hem mist, en ze wil altijd graag met hem spelen. Maar als er iets moet gebeuren, moet mama het toch bijna altijd doen. Oh, en haar kleine broertje doet er ook lekker aan mee…
Toen Nomi een baby was, heb ik er een tijdje in geloofd; de sprongetjes van ‘Oei, ik groei’. Nomi was over het algemeen een makkelijke baby, maar soms had ze moeilijke periodes. Ik zocht dan op of het een sprongetje kon zijn, en soms bleek dat te kloppen. Nu ik wat meer ervaring heb met het moederschap, begin ik toch sterk te twijfelen aan die sprongetjes.