Terwijl ik bij Nomi en Lenn nooit pijn heb gehad tijdens het voeden, had ik de laatste tijd regelmatig last van tepelkloven. Ook lijkt het alsof Elena haar mondje niet zo ver open kan doen en ze heeft telkens veel zuigblaren op haar mond. Daarom leek het me verstandig om een lactatiekundige te bellen en de volgende ochtend mochten we al langskomen.
Elena was ongeveer anderhalf uur oud toen Bart onze ouders ging bellen. Nomi en Lenn waren bij mijn schoonouders en die werden als eerste gebeld. Ze stapten vrijwel meteen in de auto en ze reden naar het ziekenhuis. Nomi en Lenn waren de eersten die onze kamer binnenkwamen, gevolgd door de opa’s en oma’s.
‘Hoe zou je het vinden om vandaag al naar huis te gaan?’, vroeg de verpleegkundige. Volgens Bart begon ik van top tot teen te stralen. ‘Dat zou super zijn, mag dat zo snel?’ ‘Nou, volgens het protocol niet. Maar als ik jou zo zie, kun je net zo goed naar huis gaan. En je wil vast zo snel mogelijk bij je andere kinderen zijn.’ Daar had ze heel erg gelijk in.
Zo, tijd voor een update! Eigenlijk was ik van plan om een update te schrijven over Elena’s eerste week, maar nou ja, jullie weten wel hoe dat gaat. De dagen vliegen voorbij en ik kom aan veel dingen nog even niet toe. Toen ik wilde beginnen aan het artikel over Elena’s eerste week, was ze alweer bijna twee weken oud… Dus ik besloot maar gewoon terug te blikken op haar eerste twee weken!
Hoewel borstvoeding heel natuurlijk is, is het niet altijd vanzelfsprekend. Na Nomi’s geboorte kwam het heel moeilijk op gang. Nomi hapte niet goed aan, ze dronk niet krachtig en ik moest kolven om het op gang te krijgen. Uiteindelijk lukte het, maar het had weinig gescheeld of we hadden moeten overstappen op flesvoeding. Daarna was er borstvoedingstalentje Lenn, waarbij het in het begin echt perfect ging. Totdat hij begon te reageren op de koemelk die ik at en dronk. Toen ik een koemelkvrij dieet ben gaan volgen, ging het gelukkig weer beter. En nu zijn we begonnen aan ons derde borstvoedingsavontuur, met Elena!